พระเจ้าศรีธรรมาโศกราช
ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ปทุมวงศ์ สถาปนาเมืองนครศรีธรรมราชขึ้นเป็นอาณาจักร
มีศูนย์กลางอยู่ที่บริเวณ หาดทรายแก้ว (ในเขตเทศบาลนครนครศรีธรรมราชปัจจุบัน)
ตอนต้นพุทธศตวรรษที่ ๑๘ (ราว พ.ศ.๑๗๐๐ - ๑๗๑๐) ราชวงศ์นี้มีกษัตริย์สืบต่อกันมาหลายพระองค์
ก่อนจะสิ้นสุดราชวงศ์ในราว พ.ศ. ๑๙๒๐
มีข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับปฐมกษัตริย์พระองค์นี้อยู่ ๓ ประการ ประการแรกกล่าวว่า
ทรงเป็นเชื้อสายกษัตริย์จากภาคกลาง (บริเวณจังหวัดนครสวรรค์ปัจจุบัน)
ประการที่ ๒ ว่าเป็นพราหมณ์ชื่อ มาลี
ที่อพยพมาจากอินเดียตอนใต้ ส่วน ประการที่ ๓ ว่าเป็นชนพื้นเมืองดั้งเดิม
ข้อสันนิษฐานที่น่าเชื่อถือ
ที่สุดคือข้อแรก โดยอาศัยจารึกหลักที่ ๓๕ (จารึกดงแม่นางเมือง
อำเภอบรรพตพิสัย จังหวัดนครสวรรค์) เป็นสำคัญ ซึ่งระบุว่าพระเจ้าศรีธรรมาโศกราชเป็นเชื้อสายกษัตริย์ที่เคยปกครองดินแดนในภาคกลางมาก่อน
ต่อมาได้อพยพลงมาตั้งเมืองใหม่ที่นครศรีธรรมราช ในราว พ.ศ.๑๗๑๐
พระราชกรณียกิจสำคัญคือ
๑. ก่อตั้งราชธานี โดยรวบรวมผู้คนตามที่ต่างๆ เข้าด้วยกัน ตั้งขึ้นเป็นเมือง
วางรูปแบบการ
ปกครอง มีศูนย์กลางอยู่ที่บริเวณหาดทรายแก้ว เดิมเรียกกันว่า ตามพรลิงค์
ต่อมาภายหลังเปลี่ยนเรียกเป็น นครศรีธรรมราช
๒. จัดตั้งเมืองบริวาร แผ่พระราชอำนาจรวมหัวเมืองใหญ่น้อยเข้ามารวมในอาณาเขต
ยึดหลักธรรมในพุทธศาสนาเป็นหลักในการปกครอง แบบธรรมราชา ส่งผลให้หัวเมืองใหญ่ตลอดคาบสมุทรไทย
๑๒ หัวเมือง เข้ามาสวามิภักดิ์ เป็นที่รู้จักกันในชื่อ เมืองสิบสองนักษัตร
๓. สร้างพระบรมธาตุเจดีย์ ก่อพระสถูปเจดีย์องค์ใหญ่ไว้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ
ทรงระฆัง
คว่ำ ตามแบบศิลปะลังกา มีฐานะเป็น จอมเจดีย์ ปูชนียสถานสำคัญคู่บ้านคู่เมืองสืบจนถึงปัจจุบัน
King Si Thamma Sokarat, the first king of the
Pathamawong (Pathumawong) Dynasty, established the Kingdom of
Nakhon Si Thammarat, with the center at Sai Kaew Beach (in the
Nakhon Si Thammarat Municipality at present) around the beginning
the 18th Century B.E., which is 1700-1710 in the Buddhist calendar.
There was a long line of succession until the dynasty came to
an end in 1920 B.E. (or 1377 of the Christian Era). There
are three hypotheses regarding this king. On the one hand,
he was said to be a descendant of a king from the central
region (presently Nakhon Sawan Province). On the other hand,
he was believed to be a Brahmin named "Mali" who
had migrated from India. Others also thought that he was originally
a local resident. The first hypothesis seems more convincing
as it is supported by more reliable evidence. The Inscription
No. 35 (the Dong Mae Nang Muang Inscription, Banphotphisai
District, Nakhon Sawan Province) indicates that King SI Thamma
Sokarat was a descendant of kings who had previously ruled
the central region before migrating southwards and established
a new capital in Nakhon Si Thammarat around 1167.
Important
royal activities
1. Establishment of the Capital: King Si Thamma Sokarat gathered
people from a number of settlements, established a city, set
up the administrative structure, with the center at Sai Kaew
Beach and named the city Tambralinga. The name was later changed
to Nakhon Si Thammarat.
2.
Establishment of Satellite Cities: The King's power extended
to nearby towns, large and small, and they eventually came
under his rule. Dhamma (the teachings of Buddha) was the core
of his administration and hence the King was a Dhamma Raja.
Twelve city-states on the Thai Peninsula pledged allegiance
to the Kingdom and were known as Muang Sibsong Naksat (cities
of the animal-years cycle).
3.
Construction of Phra Baromthat Chedi: At the royal command,
a bell-shaped stupa in the Singhalese style, housing the relics
of the Lord Buddha, was constructed. Considered the greatest
of all stupa, it has upheld the faith of the townspeople until
today.
ขอบคุณที่มา : พิพิธภัณฑ์เมือง
นครศรีธรรมราช
|
|
