เข้าเรียนชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนวัดใหญ่และวัดจันทาราม ในเขตอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช เมื่อเป็นนักเรียนชั้นประถม ครูมักให้อ่านบทกวีให้เพื่อนร่วมชั้นฟัง

ต่อมาเข้าเรียนชั้นมัธยมที่โรงเรียนเบญจมราชูทิศ เมื่อยู่ขั้นมัธยมปีที่ ๔ เริ่มเขียนบทกวีตามหลักสูตร ซึ่งให้นักเรียนหัดเขียนบทกลอน และโคลงสี่สุภาพ ตามกฎเกณฑ์และแบบอย่าง
ของโบราณอย่างเคร่งครัด เมื่อยู่ชั้นมัธยทปีที่ ๖ ก็เขียนบทกลอนได้อย่างชำนาญ และรู้สึกว่าควรจะให้ อารมณ์และความรู้สึกเป็นตัวกำหนดรูปแบบของบทกวี

นายอังคาร ชอบอ่านวรรณคดี เช่น รามเกียรติ์ อิเหนา ขุนช้างขุนแผน และกวีพนธ์ของสุนทรภู่มาตั้งแต่เด็ก เป็นที่ร่ำลือกันว่า เมื่อสมัยที่เรียนอยู๋ชั้นประถมปีที่ ๔ ที่โรงเรียนวัดใหญ๋นั้น
ได้อ่ารนิราศพระประธมเจนจนจบแล้ว

นายอังคาร เล่าว่า เมื่อเป็นเด็ก แม่ชอบให้เขาอ่านหนังสือวรรณคดีต่าง ๆ ให้ฟัง ครั้งหนึ่ง เมื่ออ่านถึงตอนที่อิเหนาต้องพรากจากบุษบา แม่ร้องไห้ เขาก็พลอยร้องไห้ไปด้วย แต่บางครั้ง
เขาจะเป็นฝ่ายร้องไห้ก่อน เมื่อสะเทือนใจ เสียงสะเทือนใจ เสียงจะสั่น น้ำตาไหลจนแม่ต้องบอกให้หยุด

นอกจากชอบอ่านหนังสือแล้ว ยังชอบวาดรูป และชอบสร้างโบสถ์ เจดีย์ กำแพงเมืองไว้ใต้ถุนบ้าน เพื่อนบ้านที่มาดูผลงานมักจะลงความเห้นว่าเขาเป็น ช่าง อย่างที่ปู่ ย่า ตา ทวด เคยเป็น

นายอังคารเป้นศิลปินที่มีผลงานเป็นที่ยอมรับทางด้าน วรรณศิลป์และทัศนศิลป์ เขาจึงเป็นที่รู้จักในฐานะ จิตกรกวีผู้ซึ่วจะซ่อนเร้นภาษาไว้สุดห้วงลึกแห่งวิญญาณ และเมื่อเขาตายไปก็จะ ฝังวาจา
ไว้ในแผ่นดิน เขาถือเป็นหน้าที่ที่จะสะสมสิ่งสุนทรีย์วิเศษได้ นฤมิตในงาน ศิลปกรรม

นายอังคารแต่งงานกับนางอุ่นเรือน มีบุตรชาย ๑ คน ซื่อภูหลวง และบุตรสาว ๒ คน ชื่อ อ้อมแก้วและวิษาขะ

เมื่อมีผู้ถามว่า เริ่มแต่งกวีนิพนธ์ตั้งแต่เมื่อไร นายอังคารตอบว่า "ตั้งแต่เกิดมาก็รู้สึกอยากเขียนแล้วที่จริงรู้สึกมาแต่ชาติก่อน"

และเมื่อมีผู้ถามว่า แต่งกวีนิพนธ์ได้กี่บท นายอังคารก็ตอบว่า "อันกวีนิพนธ์นั้นเป็นสิงที่นับไม่ได้ เรานับเม็ดทรายบนหาดหรือต้นไม้ในป่าไม่ได้ฉันใด กวีนิพนธ์ก็ฉันนั้น กวีนพนธ์เป็นชีพจรรและเป็นส่วนหนึ่งของสมหายใจผม"

อย่างไรก็ตาม ได้มีการรวบรวมผลงานของนายอังคาร กัลยาพงศ์ และตีพิมพ์เป็นเล่มดังต่อไปนี้

๑.กวีพนธ์ของอังคาร กัลยาณพงศ์
๒.ลำนำภูกระดึง
๓.บางบทจากสวนแก้ว
๔.บางกอกแก้วกำสรวล หรือนิราศนครศรีธรรมราช
๕.หยาดน้ำค้างคือน้ำตาของเวลา
นายอังคาร กัลยาณพงศ์ ได้รับรางวัลด้านวรรณศิลป์ ดังนี้คือ
พ.ศ.๒๕๑๕ ได้รัลรางวัลดีเด่น ของมูลนิธิเสฐียรโกเศศและนานะประทีป
พ.ศ.๒๕๒๙ ได้รับรางวัลซีไรท์ จากบทกวีรวมเล่มชื่อ ปณิธานกวี