"ไอ้หนึ่งมึงมีเท่าได" ผมถามเป็นภาษาใต้ "ยังอยู่ห้าร้อย" แล้วเอกอะ "ผมยัง 90 แล้วพี่ชัยอะ ยังเท่าได" ผมตอบไปด้วยความมั่นใจ "ยังสองร้อย"
ok ไปกันได้ (รวยซะเหลือเกิน)ขึ้นรถโตโยต้าสองประตู (อย่านึกไปไกลว่ารถหรู) จริงๆ ก็ยานพาหนะคู่ใจท่านหนึ่งเขาแหละวิ่งได้ก็ถือว่าบุญแล้ว อัดกันไปในนั้นแหละ ทั้งสามคน
กำลังคิดไม่ออกว่าจะไปกินข้าวที่ใหนกัน พอดีพี่ปกครอง หนุ่มหล่อเจ้าของไอดีไซน์หลังโอเชี่ยนโทรเข้ามา "อยู่ใหน" พี่ปกครองถามผม "ไปกินข้าว แต่ไม่รู้อิไปใหนนิ ไปกันหม้าย" ผมตอบเชิงขอความคิดเห็นด้วย เพราะนึกไปออกจริงๆ ว่าจะไปกินที่ใหน ที่บรรยากาศสบายๆ พอกับงบประมาณ ที่รวมกันแล้วมากซะเหลือเกิน "ไปร้านตรงทางไปปากพนังหม้าย หัวมุมถนนเฉลิมพระเกียรติ" พี่ปกครองตอบ "ตกลง พันนั้นเดี๋ยวท่ากัน(เจอกัน)"

พวกเราอยู่กันแถวใกล้ๆ โรงพยาบาลนครินทร์ ก็เลยขับรถเข้าเมืองไปทางคูขวาง พอถึงสี่แยกก็เลี้ยวซ้าย ไปทางปากนคร ประมาณหนึ่งกิโลเมตรก็เลี้ยวขวาอีกที เข้าสู่ถนนเทิดพระเกียรติ ทีนี้ก็ตรงอย่างเดียว (แต่เลี้ยวหลบหลุมบ้างก็ดีนะครับ สายนี้หลุมเยอะ)ขับไปจนถึงสามแยกไปปากพนัง มองไปขวามือ ก็จะเห็นร้านอาหารบรรยากาศสบายๆ ตรงหัวมุม ชื่อว่าร้าน ครัวพื้นบ้านชานเมือง

ด้วยลักษณะร้านที่เป็นไม้ ยกเสาสูง อยู่กลางทุ่งนา ทำให้สามารถสัมผัสกับลมธรรมชาติ ไม่ต้องอาสัยแอร์ ที่มีแต่จะสร้างภาวะโลกร้อน มองไปรอบๆ ก็จะเห็นทุ่งนา เห็นโรงแรมทวินโลตัสตั้งตระง่านอยู่ใกลๆ ตัดกับทิวเทือกเขาหลวงที่เขียวขจี ภายในร้านตกแต่งด้วยไม้ เพิ่มเติมความงามด้วยพันธ์ไม้นานาชนิด และตัดด้วยแสงไฟ
ที่ทำให้รู้สึกไม่อึดอัด โล่งสบาย

กำลังสั่งอาหาร พอดีเหลือบไปเห็นหนุ่มหล่อท่านหนึ่ง เดินเข้ามา นึกในใจคงเป็นเจ้าของร้านแน่นอน "พี่วิสูตร หวัดดีครับ" พี่ปกครองทักทายไป อ้าว เขารู้จักกันเหรอ พี่ปกครองก็แนะนำให้รู้จัก และแล้วเราก็ทายไม่ผิด เจ้าของร้านจริงๆ ซึ่งเคยร่วมงานกันกับพี่ปกครองมาก่อน เนื่องจากอยู่ในสายงานด้านก่อสร้าง งานออกแบบเหมือนกัน
แต่ก่อนคุย ขอสั่งอาหารก่อนละกัน "น้ำชุบแมงดา" ผมสั่งเป็นลำดับแรก "เอาหนึ่ง มึงกินไหรสั่งเอาตะ กูสั่งแล้ว" ส่วนเจ้าเอก ไม่ต้องถามมัน เนื่องจาก ลูกค้าวิทยุออนไลน์กำลังโทรมาสอบถามอยู่ สั่งอาหารไป 5อย่าง คือ น้ำพริกแมงดา แกงส้มปลากะพง แกงคั่วปลาดุกนา ต้มไก่บ้าน และ ปลาเค็ม

ระหว่างที่รออาหาร ก็พูดคุยกันไปเรื่อย พร้อมกับยกกล้องถ่ายรูป กดโน่นกดนี่ไปเรื่อย ตามประสาคนบ้ากล้องที่เพิ่งซื้อมา ถ่ายยังไม่ค่อยถูกเลย พี่วิสูตรก็เริ่มเล่า เรื่องร้านนี้ให้ฟัง ว่าตอนแรกก็ทำงานอยู่เกาะสมุย ส่วนทางนี้ก็ให้ภรรยาเป็นคนดูแล โดยทำหน้าที่เป็นแม่ครัวเองด้วย จึงมั่นใจได้ในรสชาด ที่อร่อยและ ไม่เปลี่ยนแปลงกันแน่นอน
และมีพี่ปกครองเป็นคนออกแบบการตกแต่งภายในร้าน โดยเน้นสร้างแบบประหยัด แต่ให้มีความสบายสไตล์พื้นบ้าน เพื่อให้คนที่มารับประทานอาหาร รู้สึกสบาย และเป็นกันเองมากที่สุด ตอนแรกที่ออกแบบ จะทำให้ร้านเสมอกับถนน แต่ดันสั่งเสายาวเกินไป ก็เลยเอาตามขนาดของเสา ปรากฎว่าเป็นผลดี เพราะทำให้ร้านดูเด่นขึ้นมาก
ระหว่างพูดคุยกันอยู่ พี่สุจิตต์ ภรรยาของพี่วิสูตร แม่ครัวใหญ่ก็ออกมาพบปะพูดคุยด้วย สักพักก็ขอตัวไปเข้าครัว เนื่องจากลูกค้ามารอกันแน่นแล้ว